Bijgewerkt: 6 februari 2026
Hebben jullie in het ouderschapsplan rekening gehouden met bijvoorbeeld een onregelmatig werkrooster van één of beide ouders, dan geldt dit in beginsel voor onbepaalde tijd. Wil je er echter van af, dan kan je dit aan de rechter voorleggen, als de andere ouder niet bereid is om dit in overleg aan te passen.

Dat de rechter een wijziging soms ook in het belang van de ‘belemmerde ouder’ acht is te lezen in deze uitspraak. Hierin kon een vader door zijn onregelmatige diensten minder omgang/zorg in de schoolvakanties voor zijn rekening nemen, omdat dit hem (te) veel vrije dagen zou kosten. Moeder gaf aan dat de extra zorgtaak tijdens de vakanties (inmiddels) haar eigen draagkracht oversteeg.

De rechtbank overwoog het volgende:

“Ten aanzien van de overige vakanties komt deze uitzonderingspositie voor de man te vervallen. Van de vrouw kan niet gevergd worden zich tot in lengte van tijden bij elke vakantie te moeten richten op de wensen van de man. De reguliere zorgregeling is immers ook al toegesneden op het werkrooster van de man, zodat hij zoveel mogelijk tijd met de kinderen kan doorbrengen en het hem zo min mogelijk vrije dagen kost. De overige vakanties zullen daarom gewoon bij helfte worden verdeeld zonder verder rekening te houden met inroostering. De rechtbank wijst partijen erop dat voor alle werkende ouders geldt, en voor gescheiden ouders in het bijzonder, dat het hun eigen verantwoordelijkheid is om passende oplossingen voor de schoolvakanties te vinden.”

Daartegenover staat bijvoorbeeld deze uitspraak van Gerechtshof Den Bosch. Hierin verzocht een moeder wijziging van de – op het werkrooster van de vader gerichte – zorgverdeling omdat ze zelf ook was gaan werken. Het hof ging hier in in mee omdat de gewijzigde omstandigheden niet kunnen betekenen dat één ouder van de andere ouder kan eisen dat er vaste dagen gaan gelden, als de andere ouder zijn/haar werkrooster niet kan aanpassen en hij/zij bij een zorgregeling op vaste dagen de kinderen veel minder zou zien. De verantwoordelijkheid voor een goede afstemming ligt bij de ouders.

In deze zaak die diende bij Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden werd er op verzoek van de moeder weer een ruimere zorgtaak voor de vader vastgelegd. Zijn beroep op ‘onbeschikbaarheid vanwege werk’ faalde. Het hof overwoog dat het van belang is dat de vader ook onderdeel uitmaakt van het doordeweekse leven van de kinderen, waarbij de kinderen uit school bij hem verblijven, bij hem avondeten en vanuit zijn woning naar school gaan. Verder is het aan de vader om aan de kinderen duidelijk te maken dat hij minder beschikbaar is wanneer hij moet werken, maar dat hij daarbij wel ervoor zorgt dat de kinderen zich welkom bij hem voelen.

Hof Den Bosch stemde in deze uitspraak in met het verzoek van de vader om hem steeds de eerste 3 weken van de zomervakantie met de kinderen toe te kennen, omdat het volgens zijn werkgever niet mogelijk was om de tweede 3 weken te nemen. Het hof wijzigde daarmee de tot dan toe geldende even/oneven regeling.

In deze uitspraak echter stelde Hof Den Bosch dat het (rigide) werkrooster van de vader (die in ploegendienst werkt) niet (meer) leidend was voor het vaststellen van de vakantieregeling. Het hof overwoog dat de zorgregeling duidelijk is en de vader kan zijn vakantiewensen tijdig aan zijn werkgever kan doorgeven en zoveel mogelijk op de zorgregeling kan aanpassen. Dat de vakantiewensen niet altijd door de werkgever zullen worden gehonoreerd is voorstelbaar, maar niet uitzonderlijk: andere ouders zullen hier met hun werkgevers eveneens tegenaan lopen, aldus het hof.

In deze uitspraak van Rechtbank Zeeland-West-Brabant toont de rechter zich wederom weinig begripvol voor de wens van i.c. de moeder om duidelijkheid. De vader werkt in ploegendienst en is zeer afhankelijk van de planning van zijn werkgever. Zelfs tijdens de vakantie moet de man werken en dit doorkruist ook de vakantieplannen van de kinderen. De rechter bepaalt dat al deze zaken ‘in onderling overleg’ tot oplossing moeten worden gebracht, wat natuurlijk een opmaat is voor spanningen tussen de ouders en daarmee ook voor de kinderen.

Ook in deze uitspraak van Rechtbank Noord-Holland procedeert een moeder voor meer structuur in de omgang van haar kind, die de omgang de vader nodig heeft. De vader geeft aan vanwege zijn werk niet altijd op tijd te kunnen zijn op vrijdag. De moeder vordert nakoming van de zorgregeling, en tegelijk ook wijziging daarvan. De rechter honoreert het verzoek om wijziging, echter gaat deels mee in het argument van vader. De rechter beslist dat de vader zijn kind om de week op vrijdagen tussen 16:00 en 17:00 uur moet ophalen. De door moeder verzochte dwangsom wordt niet opgelegd.

In deze uitspraak van Gerechtshof Amsterdam gaat een moeder gaat in hoger beroep tegen de beslissing van de rechtbank over de zorgregeling voor haar 8‑jarige kind. Zij wil een 50/50-regeling met vaste dagen, zonder rekening te houden met het ploegendienstrooster van de vader. Het hof vindt, mede op advies van de Raad, dat het nu belangrijker is dat het kind zo min mogelijk veranderingen en zo veel mogelijk rust en voorspelbaarheid heeft. Daarom blijft de bestaande regeling (vier dagen per tien dagen bij de vader) in stand, maar worden vakanties en feestdagen wél strak en gelijk verdeeld volgens het voorstel van de moeder. Het hof benadrukt dat de vader extra moeite moet doen om de overbelaste moeder te ontlasten en dat beide ouders hulp en betere samenwerking nodig hebben.