Bijgewerkt: 6 januari 2026
Belangrijk is om deze vraag te bezien vanuit het kind en in principe is de omgang altijd in het belang van het kind. Universele kinderrechten vormen hiervoor de basis.

Zwaarwegende contra-indicaties zoals geweld, misbruik of zware psychologische/psychiatrische problematiek kunnen een ouder voor het kind echter ongeschikt maken. In deze uitspraak bijvoorbeeld voelen de kinderen weerstand en angst. Het wordt uit de uitspraak niet precies duidelijk om wat voor gedrag het zich hier handelt, echter de rechtbank weet voldoende en stelt geen zorgverdeling vast. In deze uitspraak bijvoorbeeld ontzegt Gerechtshof Den Bosch omgang voor een vader met zijn kind van 5 jaar. Dit zit vooral in het consistent niet-meewerkende gedrag van vader en de teleurstellingen die dit het kind heeft opgeleverd. In deze uitspraak van Rechtbank Zeeland-West-Brabant wordt de moeder het recht op omgang ontzegd voor onbepaalde tijd.

Wanneer er sprake is geweest van geweld, dan hoeft dit niet noodzakelijkerwijs gericht te zijn (geweest) naar het kind. Ook kan er een ontzegging van omgang volgen als redelijkerwijs niet van de hoofdverzorgende ouder kan worden verwacht dat deze wordt geconfronteerd met de andere ouder. Dit zijn echter uitzonderingssituaties. Hiervoor moeten er zeer ernstige gebeurtenissen hebben plaatsgevonden (zoals in deze uitspraak van Rechtbank Noord Nederland).

Inperken of schrappen van omgang is het zwaarste middel dat de rechtspraak heeft. De wet beschrijft slechts een beperkt aantal gronden:

Een ontzegging van omgang is in principe altijd tijdelijk. Gemiddeld genomen kan een ouder na een jaar weer opnieuw een verzoek doen voor omgang. Het spreekt voor zich dat omgangsontzeggingen niet zomaar worden vastgesteld. Veelal is er al veel aan vooraf gegaan. Een omgangsontzegging voor onbepaalde tijd is zeldzaam.

Wat in de praktijk veel mis gaat is dat, als er geen omgang is vastgesteld of de omgang is ontzegd, de ouder bij wie het kind woont dit ook interpreteert als dat deze kan stoppen om invulling te geven aan de ouderschapsnormen. Dit is o.i. onjuist. Omdat een ontzegging in beginsel slechts voor maximaal een jaar is, zijn we van mening dat ook door de hoofdverblijfouder in dat jaar blijvend moet worden ingezet op omkering van die situatie, en dat ook getoetst wordt of deze ouder dat doet/heeft gedaan. De rechtspraak zou hier ook veel meer aandacht voor moeten hebben, teneinde te voorkomen dat er feitelijk nooit omgangsherstel komt omdat de hoofdverblijfouder zich daarvoor niet inspant of herstel tegenwerkt. Als dit niet van die ouder kan worden verwacht, dan zou de rechtspraak o.i. hier expliciet een overweging aan moeten wijden.