Bijgewerkt: 6 januari 2026
Ja, lijfsdwang als middel tot het stimuleren van nakoming wordt af en toe opgelegd. Het is een zeer zwaar middel omdat het betekent dat de alimentatieplichtige in een huis van bewaring wordt opgesloten. 

Lijfsdwang leidt daarmee tot een praktisch probleem. Is iemand opgesloten, dan is betaald werk onmogelijk. Dit betekent dus dat lijfsdwang niet automatisch betekent dat de alimentatie wel betaald zal gaan worden. Er is een grote kans dat de alimentatieplichtige met de opsluiting van de wal in de sloot belandt.

Ook kan de impact op het kind niet onderschat worden. Opsluiting betekent ook dat het kind de ouder niet meer ziet. De vraag is dan ook of lijfsdwang niet in direct tegenspraak is met ‘het belang van het kind’. Hoe dan ook zal een rechter de aanwezigheid van een contactregeling meewegen bij het al dan niet opleggen van lijfsdwang (en voor welke duur).

Helaas voor de ouders die afhankelijk zijn van alimentatie gebeurt het dat – bij gebrek aan een positief effect van de lijfsdwang – uiteindelijk een verzoek tot verlenging van lijfsdwang wordt afgewezen.

Is de alimentatie absoluut noodzakelijk voor primair levensonderhoud, dan werpt dit de alimentatiegerechtigde volledig terug op zichzelf, wat zeer schrijnende situaties kan veroorzaken. Ga er echter van uit dat dit alleen in die gevallen gebeurt waarin de financiële situatie van de alimentatieplichtige uitzichtloos is of betrokken kinderen teveel belast zouden worden.

De vraag is ook in hoeverre er niet een andere weg is of zou moeten zijn. Helaas zien we echter te weinig voorbeelden in de rechtspraak van alternatieven om hier goed richting in te geven.

Wel is het denkbaar dat volledige openheid tussen de alimentatieplichtige en de alimentatiegerechtigde bijdraagt aan wederzijds reële verwachtingen. Dit kan weer bijdragen aan rust.