Bijgewerkt: 6 januari 2026
Inter-ouderstrijd kwalificeert als een vorm van kindermishandeling en staat haaks op het recht op veiligheid van het kind en de plichten van gezaghebbende ouders, zoals beschreven in artikel 1:247 lid 2 BW. Dit wetsartikel vormt het draaipunt voor uithuisplaatsingen. Dus ja, een vechtscheiding kan leiden tot een uithuisplaatsing.

Dat een kind uit huis wordt geplaatst betekent niet automatisch dat dat bij (professionele) pleegouders (en dus voor het kind onbekenden) is. Bij vechtscheidingen heeft de uithuisplaatsing diverse verschijningsvormen:

• Naar de andere (niet-hoofdverblijf) ouder;
• binnen het netwerk (bijvoorbeeld familie); of
• naar een neutrale omgeving (pleegouders/instelling).

Uithuisplaatsingen grijpen diep in in de rechten van zowel kinderen als ouders. Is je kind eenmaal uithuisgeplaatst, dan is een hervatting van de oorspronkelijke situatie niet vanzelfsprekend. In de gepubliceerde rechtspraak zien we regelmatig situaties waarin de uithuisplaatsing uiteindelijk leidt tot een volledige omgangsontzegging en het verlies van het ouderlijk gezag voor de ouder bij wie het kind voorheen het hoofdverblijf had.

Uithuisplaatsing kunnen bijvoorbeeld worden ingezet als één van beide ouders geen emotionele toestemming geeft voor het contact met de andere ouder, zoals in deze uitspraak van Gerechtshof Den Bosch of deze uitspraak van Rechtbank Noord-Nederland. Ook kan ook worden ingezet om een situatie van ouderverstoting te doorbreken. Lees bijvoorbeeld deze uitspraak van Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. Verder kan het disfunctioneren van de (gezamenlijke) ouderlijke verantwoordelijkheid aanleiding geven voor kind-eigen problematiek of kind-eigen problematiek versterken, zoals in deze uitspraak van Rechtbank Den Haag.

De weg om dit te voorkomen is om als ouders individueel en gezamenlijk onvoorwaardelijk uitvoering te geven aan de ouderlijke plichten, waaronder de ouderschapsnormen en de informatie -en consultatieplicht.