Bijgewerkt: 6 januari 2026
Het blokkeren van je ex-partner op bijvoorbeeld WhatsApp, e-mail of telefoon omdat je ex je met zijn/haar communicatie overvraagt is iets dat we sterk ontraden. Open communicatielijnen is niet alleen in het belang van je kind, het kan ook een bepalende factor zijn in een rechtszaak over ouderlijk gezag.

Om te voorkomen dat een kind klem raakt tussen beide ouders, is er een vorm van overleg nodig. Dit kan gaan over kleine dagelijkse zaken die samenhangen met zorg en welzijn van het kind. Ook kan het nodig zijn om (met spoed) gezamenlijk een gezagsbeslissing te nemen. Zelf gekozen onbereikbaarheid (al is deze tijdelijk) schaadt dan het kind en is volgens vaste rechtspraak een belangrijke factor om een ouder (uiteindelijk) het ouderlijk gezag te ontnemen.

In deze uitspraak van Gerechtshof Den Bosch bijvoorbeeld had de vader de moeder geblokkeerd op zijn telefoon. Dit in combinatie met dat de vader ook zelf geen initiatief nam om informatie te vergaren over de kinderen bij school, leidde voor het hof tot de conclusie dat samengevat: gezamenlijk gezag niet meer in het belang van de kinderen was omdat het gezamenlijk overleg onmogelijk maakte.

In deze uitspraak van Gerechtshof-Leeuwarden dwarsboomde de vader het normaal functioneren van het ouderlijk gezag, o.m. door regelmatig onbereikbaar te zijn en ook zijn nieuwe telefoonnummer niet aan de moeder en de betrokken Gecertificeerde Instelling kenbaar te maken.

Ondanks wat de bovenstaande rechtspraak suggereert zien we communicatieblokkades in de praktijk meer toegepast worden door niet-welwillende hoofdverblijfouders, bijvoorbeeld om zo richting derden te kunnen veinzen dat er een noodzaak zou zijn voor zo een blokkade. De blokkades kunnen bepaalde middelen/media treffen, maar ook bijvoorbeeld praktisch worden geeffectueerd door niet vlot te reageren of bijvoorbeeld telefoons tijdelijk uit te zetten.

Critici van het blijven inzetten op open communicatielijnen stellen dat een communicatieblokkade kan bijdragen aan rust. Hierop is ook de zogenaamde schottenaanpak gebaseerd. Daarmee wordt echter één belangrijk aspect miskend. Wanneer er wél rechtstreekse communicatie tussen de ouders is, al is deze grensoverschrijdend, dan biedt dit bij uitstek een kans om (negatieve) interactiepatronen inzichtelijk te krijgen en maken. Dít is een andere de reden waarom niet-welwillende ouders kiezen voor een communicatieblokkade. Zo denken ze te voorkomen dat er negatief eigen gedrag bewijsbaar wordt. We zien dit veelal in combinatie met het naar voren schuiven van het kind als degene met wie de andere ouder in overleg moet (zgn. onder het mom van ‘het erkennen van de toenemende mondigheid van het kind naarmate deze ouder wordt’). Het is één van de vele vormen van actief en passief strijdgedrag in vechtscheidingen dat dit soort ouders inzetten.

De aanwezigheid van een WhatsApp/telefoon/email-blokkade leidt bovendien af van waar beide ouders zicht voor behoren in te zetten, namelijk:

Gezaghebbende ouders dienen onvoorwaardelijk elkaars ouderschap te ondersteunen, zich te houden aan de afspraken die er zijn met betrekking tot omgang en belangrijke (gezags)beslissingen over het kind, en alles in het werk te stellen zodat de relatie op ouderniveau bezien vanuit het kind tot rust komt en blijft, aldus o.m. Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in deze uitspraak. Daarnaast hebben gezaghebbende ouders de plicht om een goede ouderschapsrelatie te bewerkstelligen, aldus Rechtbank Den Haag in deze uitspraak. Het behoort bovendien tot de ouderlijke verantwoordelijkheid te blijven zoeken naar mogelijkheden om de invulling van de gezamenlijke ouderlijke taken te optimaliseren, aldus Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in deze uitspraak.”

Er zijn natuurlijk wel uitzonderingen, bijvoorbeeld als een rechter heeft bepaald dat er sprake is van stalking (artikel 285b Sr). We zien dan bijvoorbeeld tijdelijke contactverboden opgelegd worden.