Bijgewerkt: 13 februari 2026
Ben je na een vervreemdingscampagne, door je kind van ongeveer 12 jaar of ouder verstoten en heb je geen contact meer, dan heb je nog steeds een aantal opties.

Mogelijkheden naar de vervreemder/coalitie-ouder

Ook als verstoten ouder ben je nog steeds gebonden aan (de geest van) de ouderschapsnormen. Dit kan lastig zijn. Verwacht niet van jezelf dat je alles ‘goed’ gaat doen. Dit is onmogelijk. Bij ouderverstoting is één ding zo goed als zeker: Wat je ook doet, de vervreemder zal het negatief framen naar het kind en/of een negatieve perceptie niet omkeren. Dit is namelijk al een bewezen tactiek voor die ouder. Bovendien blijkt de creativiteit van vervreemders eindeloos. Waar een vervreemder ze zich echter niet aan kan onttrekken, is dat het eigen gedrag in de situatie niet voldoet aan wat die ouder op basis van de rechten van het kind verplicht is. Wil je niet berusten in de situatie, dan heb je in de meeste gevallen het ‘systeem’ nodig om een verandering te bewerkstelligen.

Mogelijkheden via hulpverlening

Via hulpverlening betekent bijvoorbeeld via een Sociaal Wijkteam of Veilig Thuis. Deze route kan ertoe leiden dat er (opnieuw) een ondertoezichtstelling voor je kind wordt uitgesproken, zoals in deze uitspraak van Rechtbank Den Haag inzake een verstoten moeder. Wij ervaren echter dat deze route traag, weinig doortastend en zeer onzeker is. Dit hangt ons inziens samen met het gebrek aan wil bij deze partijen om zich daadwerkelijk in te zetten voor het Recht op Familieleven, terwijl de overheid dit op basis van artikel 8 EVRM verplicht is.

Concreet leidt dit ertoe dat het niet-naleven van de wettelijke plichten door de coalitie-ouder – w.o. de ouderschapsnormen, en over de informatieplicht en consultatieplicht – niet als ‘ontwikkelingsbedreigend’ worden gezien. Bovendien hebben veel van deze hulpverleners als grondhouding om vóór het kind (en de hoofdverblijfouder) te gaan staan, ook voordat er überhaupt onderzoek is verricht naar de grondslagen van de ouderafwijzing.

We zien bovendien regelmatig dat er allerlei hulpverlening voor het kind wordt ingezet (ook zonder toestemming van de verstoten ouder) en er toch geen enkele stap voorwaarts wordt gezet naar herstel van de band tussen het kind en de buitengesloten ouder.

Tot slot zien we af en toe dat jeugdbescherming ‘drang’ inzet om de buiten-ouder te dwingen om mee te werken terwijl het juist drang of dwang zou moeten inzetten op de coalitie-ouder.

Mogelijkheden via de familierechter

Via de familierechter betekent bijvoorbeeld het starten van een gerechtelijke procedure over nakoming van een vastgestelde zorgverdeling (of de heropbouw daarvan). Hier is het dilemma dat rechters regelmatig kiezen om – in afwachting van een advies van de Raad voor de Kinderbescherming – ‘de stem van het kind’ (grotendeels) te volgen. Er is bovendien een trend waarbij trajecten worden gestapeld. Dit betekent bijvoorbeeld dat de rechter ouders en kind eerst verwijst naar hulpverlening (met veelal een wachtlijst van maanden en een onbekende succesratio), waarna er bij voorbaat tot een raadsonderzoek wordt besloten indien het traject geen positief resultaat heeft. Het raadsonderzoek heeft veelal een doorlooptijd van 3 maanden en veelal ook nog een wachtlijst van maanden. Het is een zorgelijke ontwikkeling, ook omdat deze vorm van trajectstapeling met ingebakken vertraging in strijd is met artikel 8 EVRM.

Zelf zo een procedure inleiden kan wel het onderzoek versnellen. Hoe dan ook, uiteindelijk ben je afhankelijk van de doortastendheid van de rechter die je treft en in hoeverre deze de ‘binnen-ouder’ houdt aan de ouderschapsnormen, evenals de informatieplicht en consultatieplicht. Lees ook de opinie Familierechters, kom met één aanpak van oudervervreemding! en voorbeelden in het rechtspraakoverzicht in de Special: Ouderverstoting.

Sinds mei 2025 is er een optie bijgekomen.

In deze uitspraak van Rechtbank Den Haag start een vader start procedure met als doel zijn dochter onder toezicht te laten stellen, omdat er al twee jaar geen contact meer is. Er zijn ernstige beschuldigingen van het kind richting de vader geweest, maar Veilig Thuis kon seksueel misbruik niet bevestigen en adviseerde hulpverlening en Parallel Ouderschap, wat nog niet van de grond is gekomen. De rechter ziet dat vrijwillige hulp al lang loopt zonder resultaat, dat het kind grote weerstand heeft tegen contact met de vader en dat de verhouding tussen de ouders ernstig verstoord is. Omdat de rechter zich nog onvoldoende voorgelicht voelt, wordt nu eerst een raadsonderzoek gelast naar de veiligheid, het contact en de mogelijkheden van de ouders, en wordt het verzoek tot ondertoezichtstelling aangehouden tot na het onderzoek. Of deze uitspraak uiteindelijk tot de door de vader gewenste ondertoezichtstelling heeft geleid is onduidelijk.

Een vergelijkbare situatie speelde in deze uitspraak van Rechtbank Zeeland-West-Brabant. Hierin start een vader een procedure om zijn twee kinderen onder toezicht te laten stellen, omdat het contact na de scheiding bijna volledig is weggevallen. De moeder verzet zich hiertegen en wijst erop dat zij altijd meewerkt aan hulpverlening, terwijl de Raad voor de Kinderbescherming zelf geen OTS nodig vindt. De rechter ziet toch een ernstige bedreiging in de ontwikkeling van de kinderen, onder meer door het gebrek aan onbevangen contact met de vader en het risico op loyaliteitsconflicten. De kinderen worden voor een jaar onder toezicht gesteld, zodat een jeugdbeschermer de hulpverlening en het contactherstel kan regisseren en zowel de moeder als de vader wordt geholpen hun rol richting de kinderen beter in te vullen.

Of dit een reële optie is voor jouw situatie, is onzeker. Neem contact op voor meer informatie.

Overigens heeft PG Coenraad bij de Hoge Raad in januari 2026 geconcludeerd dat Gerechtshof Den Haag mocht beslissen om de omgang in handen van de wil van het kind van 15 jaar te geven. We volgen deze ontwikkeling nauwgezet, ook omdat deze conclusie lijkt in te druisen tegen het standpunt van de Hoge Raad in 2014 t.w. samengevat dat rechters alle ‘in het gegeven geval gepaste maatregelen (dienen) te nemen’.

NB: Het gaat hier dus om wat we noemen ‘zuivere ouderverstotingssituaties’, waarbij er geen eigen inbreng is geweest die een volledige verstoting door het kind rechtvaardigt/proportioneel maakt. Is die eigen inbreng er wel geweest, ook dan staan de bovenstaande routes in beginsel open. Dit vraagt wel een andere aanpak. Ook spreken wij dan niet van ouderverstoting, doch van intrinsieke-ouderafwijzing.

Mogelijkheden via de Strafrechter

Denk je er over om aangifte doen van ‘onttrekking aan het ouderlijk gezag’, lees dan ook onze V&A-pagina: Kan ik aangifte doen van ouderverstoting? Worstel je met de vraag of, dan wel wanneer, contact-initiatieven te ontplooien naar je kind, lees dan ook onze V&A-pagina: Ik ben volledig verstoten. Hoe vaak contact zoeken?