Bijgewerkt: 6 januari 2026
Vermoed je een schadelijke psychi(atri)sche stoornis bij de moeder van je kind? Dan kun je feitelijk alleen iets bereiken wanneer deze stoornis zich bij deze ouder duidelijk manifesteert, zich in kindsignalen vertaalt en dit ook door onafhankelijke derden is vastgesteld.

Begint dit vermoeden zich steeds meer met bewijs uit te kristaliseren, dan nog moet je erg voorzichtig zijn omdat je verweten kan worden dat je de strijd drijft door je op dit standpunt te stellen. Het is dan ook van groot belang om de andere ouder – hoe moeilijk ook – niet te forceren.

Dit betekent overigens niet dat je de andere ouder nooit mag confronteren met zorgelijk gedrag dat je observeert. Het is een kwestie van proportionaliteit. Dit betekent dat zorgelijk gedrag een passende terugkoppeling behoort te krijgen en dus niet uit het niets een all-out beschuldiging van ernstige psychi(atri)sche problematiek.

Uiteraard zien we wel dat zorgelijk gedrag van een ouder soms uiteindelijk leidt tot een formeel onderzoek naar de opvoedvaardigheden en/of de geestelijke gesteldheid van deze ouder. Hiervoor moet echter een trigger zijn. Dit kan bijvoorbeeld gelegen zijn in een ‘incident’ (bijv. een psychose) of evidente kindsignalen die dit soort stappen inleiden. Overigens zijn we wel van mening dat deze ouder moet blijven voldoen aan de ouderschapsnormen.

Zijn de kindsignalen er niet, onvoldoende of heeft de ouder toch een weg gevonden om – naar omstandigheden – redelijk met de stoornis om te gaan, dan zal een rechter niet snel tot vergaande maatregelen besluiten, zoals wijziging hoofdverblijf of eenhoofdig gezag.

Het zou o.i. de situatie helpen als er transparantie tussen de ouders de norm zou zijn (ondanks privacyregels) en dat tegelijk ook alles in het werk wordt gesteld door de andere ouder en hulpverlening om deze ouder ‘in balans’ te houden. Hiervoor kan alleen maar ruimte komen, als door de andere ouder een positief welwillend dossier moet kunnen worden overlegd. Je hebt nu eenmaal samen een kind en dit brengt extra verantwoordelijkheden met zich mee naar elkaar als ex-partners, in het belang van je kind.

Gebrek aan transparantie of duidelijkheid kan overigens zeer bitter proeven voor welwillende ouders die alle zeilen moet bijzetten om de gevolgen van dit gedrag voor het kind weg te nemen of te beperken. Ook begrip voor de ‘last’ die deze welwillende ouder draag van partijen zoals de Raad voor de Kinderbescherming  zou bijzonder welkom zijn.

Is al heel veel gebeurd en heb je ook al veel op schrift, dan kan je beginnen met een wijziging in de zorgverdeling aan de andere ouder voor te stellen. De toon waarop je dit doet luistert overigens zeer nauw.