Bijgewerkt: 6 januari 2026
Er is een nieuwe term in opkomst in plaats van ouderverstoting, namelijk ouderonthechting. Ook zien we in plaats van ouderonthechting ouderafwijzing als begrip om duidelijk te maken dat er sprake is van een gehechtsheidsafname of -absentie van een kind in relatie tot een ouder tot wie het eerst veilig was gehecht of tot wie het normaliter veilig gehecht zou moeten zijn.

De verschillende begrippen maken het ook voor rechters er niet duidelijker op. Vanuit ons perspectief is er een vast begrippenkader nodig om in het familierecht de verschillende scenario’s uniform te duiden. In verschillende dossiers waarbij we betrokken zijn (geweest), lijkt het gebruik van het begrip ouderonthechting of ouderafwijzing om de hete brei heen te draaien en slechts dient om één fundamentele vraag te ontwijken, namelijk:

Als er sprake is van gehechtsheidsafname of -absentie van een ouder, in hoeverre is dit dan het gevolg van oudervervreemding door de andere ouder, het gevolg van gebeurtenissen tussen het kind en deze ouder en/of een combinatie?

Het spreekt voor zich dat de wijze waarop er zowel door hulpverlening, jeugdbescherming en/of rechtspraak wordt omgegaan met de situatie afhankelijk moet zijn van de uitkomst van deze vraag.

Wat we helaas vaststellen is dat de meer neutrale begrippen ouderonthechting of ouderafwijzing juist de weg lijken te openen voor ‘hulpverlening voor het kind’, terwijl ons inziens zo een situatie juist primair zou moeten leiden tot onderzoek naar het (historische) gedrag van de hoofdverblijf-/binnen-ouder in de situatie en de mate waarin deze ouder eigenaarschap neemt voor het voldoen aan de ouderschapsnormen en het bevorderen van de band tussen het kind en de buiten-ouder.

Dit laatste niet doen leidt er ons inziens toe dat er waardevolle tijd verloren gaat. Tijd waarin een onwelwillende binnen-ouder de onthechting/afwijzing/verstoting door het kind van de buiten-ouder feitelijk kan voltooien.