Bijgewerkt: 6 januari 2026
Er zijn diverse programma’s die ouders kunnen helpen om weer nader tot elkaar te komen en om langs die weg weer tot afspraken te komen. Voor sommige ouders werken deze heel goed.

Ouderschap Blijft of Kinderen uit de Knel zijn echter geen garantie dat geschilpunten worden opgelost. We zien in de rechtspraak ook veelvuldig dat ouders alle trajecten hebben doorlopen en dat het tot niets heeft geleid. Of dat ouders in ouder patronen zijn teruggevallen. Dit geldt ook voor parallel-ouderschapstrajecten.

Dit gebeurt vooral bij een verschil van inzicht over omgang en/of ouderlijk gezag. Als de ouder met het hoofdverblijf en wellicht ook eenhoofdig gezag niet wil meewerken, dan kunnen hulpverleners, mediators of gespreksleiders in wat voor vorm dan ook niets bereiken.

Uiteindelijk is het dan (opnieuw) aan de rechter, al dan niet na advies door de Raad voor de Kinderbescherming en eventueel een ondertoezichtstelling.

Sterker; wil de ouder met het eenhoofdig gezag en de hoofdverblijfplaats niet, en zijn deze programma’s bedoeld als poging om ‘door verbetering van de onderlinge communicatie’ samen bijvoorbeeld een uitbreiding van contact tussen het kind en de uitwonende ouder tot stand te brengen, dan is de kans groot dat deelname aan deze programma’s alleen maar leidt tot uitstel van deze opbouw.

Als welwillende niet-hoofdverzorgende ouder heb je echter feitelijk geen keuze. Wordt zo een programma voorgesteld, bijvoorbeeld door de rechter, dan moet je het aanpakken en er volledig voor gaan. Ook al weet je van te voren dat het gedoemd is te mislukken vanwege een niet-welwillende wederpartij.

We pleiten dan ook voor het verschuiven van de focus naar een verplichting van positieve-actie en onderzoeken of daaraan wordt voldaan en het sanctioneren van onwil.