Bijgewerkt: 6 januari 2026
Is er tussen twee ouders een conflict waardoor een kind in een zodanig loyaliteitsconflict komt dat deze (uit zelfbehoud) kiest voor de verstoting van één van de ouders, dan kan de verstoten ouder niet veel anders doen de situatie (tijdelijk) accepteren of procederen.

We zien hoogst zelden in de rechtspraak dat de Raad voor de Kinderbescherming zelf initiatief neemt om een verstoting te keren (bijvoorbeeld na een melding bij Veilig Thuis). M.a.w. het initiatief ligt meestal bij de verstoten ouder. Ons inziens ten onrechte.

Wordt de situatie aan de rechter voorgelegd, dan vraagt de rechter in de meeste gevallen advies aan de raad.

Het advies van de raad heeft globaal 3 mogelijke uitkomsten:

1. De raad adviseert een ondertoezichtstelling gevolgd door (gedwongen) hulpverlening (en verdere analyse van de situatie).
2. De raad adviseert berusting in de situatie om het kind (en de situatie) rust te geven.
3. De raad adviseert het kind uit huis te plaatsen bij de verstoten ouder (of mogelijk eerst bij een derde, terwijl hulpverlening de band tussen het kind en de verstoten ouder tracht te herstellen).

Advies 2 is het meest omstreden. Advies 3 zien we nu af en toe in de gepubliceerde rechtspraak terugkomen. Zie voor een overzicht van rechtspraak ook onze Special: Oudervervreemding en ouderverstoting. Het rust-advies leidt in de praktijk tot een enorme (haast ondraaglijke) onzekerheid voor de verstoten ouder.

Als verstoten ouder is het van groot belang om welwillendheid en goed gedrag te kunnen aantonen. Het is van belang dat het zowel de raad als de rechter direct duidelijk wordt dat je te allen tijde welwillendheid bent geweest en dat je ook hebt geprobeerd om de relatie met de verstotende ouder te verbeteren. Kortom, dat je alles in het werk hebt gesteld om de situatie te voorkomen en te verbeteren.

Dit lijkt natuurlijk de omgekeerde wereld. Dit volgt echter dit uit de realiteit dat we – zelfs in situaties waarin evident sprake is van oudervervreemding (door een niet-welwillende ouder) – nog steeds zien dat de raad voor advies 2 kiest, terwijl dit in strijd is met diverse uitspraken van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens. Dit is met name het geval als het kind ouder is dan globaal 13-14 jaar en het kind bij de vervreemder woont. De hoop is dan dat het kind in de toekomst zelf contact zal gaan zoeken met de verstoten ouder.

O.i. zou hier veel meer aandacht voor moeten komen. Eigenlijk zou het rust-advies nooit een acceptabele optie moeten zijn voor welwillende beschikbare verstoten ouders. Ook zou er bij de raad veel meer aandacht moeten komen voor de wettelijke verplichting van beide ouders om de band tussen het kind en de andere ouder te bevorderen specifiek, en de ouderschapsnormen in het algemeen.