Bijgewerkt: 19 februari 2026
In het algemeen kan je stellen dat een belregeling 1 tot 2 maal per week maximaal een half uur is. Voor meer tussentijdse contactmomenten moet er een zwaarwegende reden zijn.

Een realistische belregeling is als eerste een regeling die voor alle partijen werkt. Wat dit is, blijkt regelmatig niet vanzelfsprekend. Daarom zien we rechtszaken waarin de rechter om een belregeling wordt verzocht.

Voor een voorbeeld waarin er een belregeling van 1 maal per week werd vastgesteld zie deze uitspraak van Rechtbank Amsterdam, deze uitspraak van Rechtbank Midden-Nederland, deze uitspraak van Rechtbank Amsterdam en deze uitspraak van Gerechtshof Amsterdam. Voor een voorbeeld van twee belmomenten per week zie deze uitspraak van Gerechtshof Amsterdam, met een moeder die in Zweden woonachtig was en er verder weinig contact was.

Het kan echter ook gebeuren dat de rechter geen belregeling vaststelt, ondanks dat dit wel is verzocht. Zie daarvoor bijvoorbeeld deze uitspraak van Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. In deze zaak verzocht de vader een zeer intensief belschema van 3 maal per week. Het hof concludeerde samengevat echter dat; de kinderen de vader regelmatig zien en dat de langste periode dat ze elkaar niet zien van vrijdagmorgen tot woensdagavond 1 maal in de 14 dagen is. Wel stelde het hof er van uit te gaan dat de ouders de kinderen ruimte voor contact zouden bieden bij ‘belangrijke gebeurtenissen’ of indien zij ‘anderszins de behoefte zouden hebben aan bel/videocontact’.

Ga ervan uit dat een contact maximaal 30 minuten duurt, aldus de Raad voor de Kinderbescherming (en de rechter) in deze uitspraak van Gerechtshof Amsterdam.

We zien regelmatig dat rechters de beltijd niet maximeren en/of het beltijdstip niet vastleggen. Dit is o.i. niet in het belang van het kind.

Het niet bevorderen van belmomenten, danwel geen enkel tussentijds belmoment toestaan, zeker wanneer het kind langere aaneengesloten perioden niet bij de andere ouder is (bijv. tijdens meerweekse vakanties), staat o.i. haaks op de plicht die een ouder heeft om de band tussen het kind en de andere ouder te bevorderen.

Andersom is overmatig contact met het kind wanneer deze bij de andere ouder is, hier eveneens mee in strijd, ook wanneer dit op eigen initiatief van het kind is. De ouder bij wie het kind niet is, en zeker indien deze ouder de hoofdloyaliteit geniet, moet het kind ondersteunen om ‘los te komen’ van die ouder. Dit betekent dus ook dat de contactmomenten niet te lang moeten duren. Lees ook de V&A:  Wat is ‘emotionele toestemming’ geven aan mijn kind?