Wat is een vechtscheiding?
Bijgewerkt: 6 januari 2026
Vechtscheidingen worden gekenmerkt doordat er tussen ex-partners niet of zeer moeizaam overeenstemming te bereiken is over kleine en grote zaken. Conflicten lopen geregeld onnodig hoog op of blijven juist doorsudderen om periodiek de kop weer op te steken.
Bij de meest ernstige vorm grijpt één van de ouders of grijpen beide ouders bijvoorbeeld naar (psychisch) huiselijk geweld. Soms komt ook stalking of erger voor. Wat we echter veel meer zien is dat er subtiel psychisch geweld wordt ingezet dat zich uit in allerlei gedrag om de ex-partner in een bepaalde richting te dwingen. Dit kan rechtstreeks of het ‘via het kind’, wat zich dan uit in oudervervreemding. Ook zien we geregeld dat andere ouderlijke plichten zoals de informatieplicht, consultatieplicht en (vervangende) toestemming-vooraf-plicht niet (voldoende) wordt nagekomen of dat het bestaan van de ex-partner (richting derden) wordt ontkend.
We zien regelmatig dat ouders zo ver gaan in het vasthouden aan hun eigen denkbeelden, dat dit (onoverkomelijk) leidt tot procedure na procedure, bijvoorbeeld doordat ze steeds opnieuw voor eigen rechter spelen. Niet zelden zien we strategieën waarbij de strijdende ouder de welwillende ouder tracht te gronde te richten, zowel emotioneel als financieel. We hebben een overzichtspagina gemaakt met negatieve tactieken die we regelmatig zien. Een vechtscheiding is daarmee dus geen communicatieprobleem maar het resultaat van gedragspatronen waarvan schadelijke communicatie één onderdeel is/kan zijn.
Een vechtscheiding kan alleen ontstaan en in stand blijven als niet beide ouders zich houden aan de ouderschapsnormen en de overige (inter-) ouderschapsplichten. Een duurzame oplossing kan dus ook slechts worden bereikt als beide ouders dit onvoorwaardelijk doen. Als dit niet gebeurt, dan dan dient nauwkeurig te worden onderzocht wat dit tegenhoudt en of er bijvoorbeeld onwil en/of psychische problematiek speelt. Indien daarvan sprake is, dan dient dit door het systeem (w.o. de rechtspraak) te worden begrensd, zodat dit zowel niet het kind als de welwillende ouder belast.
Vechtscheidingen zijn zeer belastend, zowel voor het betrokken kind als de welwillende ex-partners en hun directe sociale kring. Veel welwillende ouders raken uiteindelijk in een isolement doordat de omgeving de verhalen, vanwege de uitzichtloosheid en het gebrek aan vooruitgang, niet meer kan aanhoren en afstand neemt.
We hebben voor de term “vechtscheiding” gekozen omdat deze term meer is ingeburgerd dan andere begrippen die worden gehanteerd zoals “complexe scheiding” of “conflictscheiding”. Vechtscheidingen zijn o.i. bovendien zelden “complex”. Als beide ouders samenwerken, wat ze volgens de (inter-) ouderschapsplichten én rechtspraak ook verplicht zijn, dan zijn bijna alle “vechtscheidingen” eenvoudig oplosbaar eventueel ondersteund door een vorm van praktische opvoedondersteuning wanneer het kind kind-eigen problematiek heeft (bijv. ASS). We zijn bovendien van mening dat de term “complex” een excuus geeft aan niet-welwillende ouders en hulpverleners om geen resultaten te boeken en met name de hoofdverblijfouder uit de wind te houden.
Biedt dit artikel de uitleg die je zocht?
Bedankt voor je positieve feedback!
Bedankt voor je inbreng!
Feedback wordt in principe binnen 5 werkdagen verwerkt. Kom je later nog een keer terug?
