Bijgewerkt: 6 januari 2026
Een veel gehoord vraagstuk in de praktijk is hoe om te gaan met de situatie dat een ouder stelt dat je kind geen contact met jou wil als hij/zij bij de ander is.

Afhankelijk van de leeftijd van het kind lijkt het natuurlijk iets dat ook ‘gewoon zo kan zijn’. Het is dan in het belang van het kind om dit contact niet te forceren.

Er is echter ook een andere zienswijze en deze wortelt in de band-bevorder-plicht. Ouders dienen de band (en het contact) tussen het kind en de andere ouder te bevorderen, en dit is een actieve inspanningsplicht. Concreet betekent dit dat deze ouder de omstandigheden moet scheppen waarin het kind zich onvoorwaardelijk vrij en ondersteund voelt om contact te hebben met de andere ouder (en diens zijde) en dit ook omzet in feitelijk contact.

Natuurlijk zou je ook kunnen stellen dat met de wens dit contact wel te laten plaatsvinden de andere ouder feitelijk een beroep doet op hetzelfde. Echter, zo een reactie van het kind is hoe dan ook een uiting van een loyaliteitsconflict. En hiervoor zijn beide ouders verantwoordelijk.

Het is aan de ouders om dit loyaliteitsconflict weg te nemen bij het kind. Het als ‘voldongen feit’ accepteren daarvan – zonder daar vervolgens concrete acties aan te koppelen om dit weg te nemen bij het kind – is feitelijk een berusting of acceptatie van het loyaliteitsconflict door deze ouder en daarmee een vorm van kindermishandeling.

Dit accepteren van het loyaliteitsconflict en het niet actief positief werken aan verandering van de situatie, vormt een ernstige bedreiging voor de veilige sociaal-emotionele ontwikkeling van het kind. En dit is weer in strijd met optimale-ontwikkel-plicht van artikel 1:247 lid 2 BW.