Bijgewerkt: 5 januari 2026 | Leestijd: 2 minuten
De ‘koninklijke weg’ wordt het genoemd als een van de ouders in het belang van het kind afstand neemt van het kind (en de strijd met de ex-partner) door af te zien van omgang. We vragen ons af, zou ‘de koninklijke weg’ niet definitief van tafel moeten?

Een eigen positief bedoelde keuze, niet altijd in het belang van het kind

Zo ook in deze zaak. Hierin koos een vader om geheel afstand te nemen van zijn kind. Rust en duidelijkheid voor zijn kind stond voor hem daarbij voorop. Hij wilde voor zijn kind ook een einde aan de strijd en zag alleen ‘de koninklijke weg’ nog als optie. Moeder was ambivalent in haar standpunt. Enerzijds was ze zich zeer bewust van de verplichtingen die ouders gezamenlijk hadden. Anderszins wilde zij dat bepaald zou worden dat er inderdaad in het geheel geen omgang meer zou zijn tussen haar kind en vader. Dit terwijl er aan de zijde van vader geen contra-indicaties waren.

Voor het gerechtshof was het duidelijk. Het was belangrijk voor de identiteitsontwikkeling van het inmiddels 12 jaar oude kind dat hij in zijn puberteit contact zou hebben met zijn beide ouders. Het was in het belang van het kind dat de moeder, als primair verzorgende ouder, een meer actieve houding zou aannemen om het kind ondubbelzinnig te ondersteunen en te stimuleren in het herstel van contact met zijn vader. Zo nodig met deskundige hulp. In het belang van de ontwikkeling van het kind mag van de moeder hierin een aanzienlijk grotere inspanning worden verwacht dan zij tot op heden heeft verricht, aldus het hof.

Een zeer positieve uitspraak van het hof dat – ondanks dat het wetsartikel niet wordt genoemd – aanhaakt aan artikel 1:247 lid 3 BW t.w. de verplichting van ouders om de band tussen het kind en de andere ouder te bevorderen. Zie ook ons blog-artikel daarover.

De ‘koninklijke weg’ beter geheel van tafel

Is deze uitspraak een bijdrage aan het einde van ‘de koninklijke weg’? Als ‘de koninklijke weg’ onder geen omstandigheid een acceptabele optie is, dan ontneemt dit in ieder geval strijdende ouders één grond om zaken tot in het eindeloze op de spits te drijven, al dan niet door inzet van het kind daartoe.